Bezoek aan het laboratorium coördinatie centrum in Freetown

In afwachting van de definitieve goedkeuring van de plaatsing van ons laboratorium bij PCMH bezoeken we maandagmiddag de Lab Technical Working Group (LTWG). Dit is een belangrijk bezoek waarbij we moeten laten zien wat onze expertise is , hoe de Nederlandse mobiele labs opereren en wat onze ideeën zijn met betrekking tot de transitie fase waar West-Afrika hopelijk binnenkort voor staat: transitie van uitsluitend individuele patiënten diagnostiek naar Ebola diagnostiek vanuit surveillance oogpunt op basis van een bredere casus definitie. Dit laatste is nodig om de aller, allerlaatste Ebola casus op te sporen.

Steun van de LTWG voor onze activiteiten was noodzakelijk om te gaan draaien en toen deze er was zijn we naar SL afgereisd.  Op dit moment hopen we op extra steun van de LTWG om de noodzakelijke officiële goedkeuring van het ministerie van volksgezondheid (MOH) te verkrijgen. We zitten met smart te wachten op deze officiële goedkeuring zodat het laboratorium eindelijk van Port Loko naar Freetown kan komen. Het afgelopen weekend heeft dit stil gelegen en konden we niets anders doen dan wachten tot het weer Maandag was. Dit was voor ons een machteloos gevoel temeer omdat we 2x ’s avonds bij het gezamenlijke diner van PIH hoorden dat er die dag iemand overleden was die een spoedkeizersnede nodig had maar die geweigerd werd voor hulp omdat er geen Ebola-vrij verklaring was. Deze kon niet op tijd gegeven worden omdat de labfaciliteiten te ver weg waren.

MOH freetown

De LTWG bevindt zich in block 11 op het UN-complex aan special court New England in Freetown. Dit complex is gebouwd in de 1990’s ten behoeve van de UN-vredesmacht die tegen het einde van de burgeroorlog ingezet werd in SL. Kleine wachttorentjes omgeven met zandzakken steken nu ongebruikt boven de omheining uit. Bij aankomst het gebruikelijke ritueel: handen wassen met chloor, temperatuur op laten meten met infrarood thermometer.  Daarna tussen de vele barakken op zoek naar barak nr 11. Binnen is een kale gang met aan weerzijden kleine witte deurtjes. Op één van de deurtjes hangt een briefje: “Laboratory coordinating center; Ebola response”. We zijn er.

Binnen worden we hartelijk ontvangen door de vice-chair van de LTWG. Op de muren hangen grote vellen papier met de laatste stand van zaken in de Sierra Leonse labwereld: aantal uitgevoerde testen op bloed dan wel swabs per week; aantal positieven hiervan; lijsten met alle 13 labs en hun capaciteit en surge capaciteit; contactnummers enz. Het Nederlandse lab in Kono is lab nummer 13. Als Dr. Wurrie (chair) en Dr. Kamara (operational manager) ook gearriveerd zijn gaan we van start. We geven een presentatie waarin we achtergrond informatie geven over het ErasmusMC en de afdeling Viroscience.  Zowel de unit research, de unit diagnostiek alsmede de crosstalk tussen de units komen aan bod.   Daarna zoomen we in op ons  laboratorium preparedness en response werk waarbij we het gebruik van de checklist die we samen met ENIVD en WHO ontwikkeld hebben in de Ebola epidemie presenteren. De kennislacunes die hieruit naar voren zijn gekomen worden besproken en doorgetrokken van de Europese naar de Afrikaanse situatie. Daarna volgt een presentatie van de geschiedenis van de Nederlandse mobile labs en beschrijven we de labs inclusief de te gebruiken methodieken. Ook wordt er ingegaan op de activiteiten van de unit diagnostiek.

lijstje van spullen als je weer beter bent

Uit de discussie die volgt blijkt dat de LTWG een drietal speerpunten heeft:

  1. het waarborgen van de kwaliteit van de in SL geleverde diagnostiek door de diverse buitenlandse labs die in het land neergestreken zijn;
  2. het bereiken van enige mate van standaardisatie van de methoden die in de labs gebruikt worden;
  3. het komen tot een duurzame lab infrastructuur in Sierra Leone voor een breed pakket aan diagnostiek.

Men is tevreden en we krijgen alle steun toegezegd en een uitnodiging om iedere maandag de vergadering van de LTWG bij te wonen. Deze steun vertaalt zich meteen in het feit dat Dr. Kamara met ons in de auto stapt naar het MOH om polshoogte te gaan nemen m.b.t. het uitblijven van de officiële toestemming.  Op het MOH worden we ontvangen door de directeur training, ziekenhuizen en laboratoria. Er volgt een gesprek van mitsen en maren, wikken en wegen maar uiteindelijk hebben we de mondelinge toestemming alvast in the pocket. Het transport gaat geregeld worden. Na 2 dagen in de wacht gestaan te hebben gaan we voldaan naar huis. Morgen gaan we ons plekje op het PCMH terrein uitzoeken.